بخش دوم اصول حاکمیت شرکتی ایزو 37000

اصول حاکمیت شرکتی ایزو 37000 – بخش دوم

در مقاله قبل اصول حاکمیت شرکتی ایزو 37000 از اصل یک تا اصل پنجم تشریح گردید، در این مقاله سایر اصول این استاندارد تشریح شده است .

این اصول عبارتند از :

• اصل 1) هدف غایی
• اصل 2) خلق ارزش پایدار
• اصل 3) استراتژی
• اصل 4) نظارت
• اصل 5) پاسخگویی
• اصل 6) تعامل با ذی‌نفعان
• اصل 7) رهبری
• اصل 8) داده‌ها و تصمیمات
• اصل 9) راهبری ریسک
• اصل 10) مسئولیت اجتماعی
• اصل 11) بقای سازمان و تداوم عملکرد آن در طول زمان

اصل 6) تعامل با ذی‌نفعان (Stakeholder Engagement)

نهاد حاکمیت باید اطمینان حاصل کند که تعامل مناسبی با ذی نفعان سازمان شکل گرفته و انتظارات آنها مدنظر قرار داده شده است. سازمان باید روابط قوی و پایدار با ذی‌نفعان خود ایجاد کند و نظرات و انتظارات آن‌ها را در فرآیندهای تصمیم‌گیری خود لحاظ نماید. تعامل با ذی‌نفعان باید به‌صورت مؤثر، شفاف و اخلاقی باشد تا اطمینان حاصل شود که سازمان نه‌تنها اهداف اقتصادی خود را دنبال می‌کند، بلکه به تأثیرات اجتماعی و محیط‌زیستی نیز توجه دارد.

سازمان‌ها دارای طیف وسیعی از ذی‌نفعان با منافع و انتظارات متفاوت هستند، بنابراین لازم است که نهاد حاکمیت رویکردی منظم و شفاف برای دسته‌بندی، اولویت‌بندی و تعامل با این گروه‌ها داشته باشد. تعامل صحیح با ذی‌نفعان باعث می‌شود که مشروعیت سازمان افزایش یابد، روابط تقویت شود و سازمان بتواند ارزش بیشتری خلق کند.

مزایای اجرای این اصل

افزایش اعتماد و مشروعیت سازمان

تعامل منظم و شفاف با ذی‌نفعان باعث افزایش مقبولیت سازمان در جامعه می‌شود.

بهبود تصمیم‌گیری سازمانی

دریافت نظرات و بازخوردهای ذی‌نفعان به سازمان کمک می‌کند تا تصمیمات بهتری اتخاذ کند.

افزایش همکاری و حمایت ذی‌نفعان

مشارکت ذی‌نفعان در فرآیندهای سازمانی باعث ایجاد روابط پایدار و متقابل سودمند می‌شود.

مدیریت بهتر ریسک‌ها

آگاهی از دغدغه‌های ذی‌نفعان به سازمان کمک می‌کند تا قبل از تبدیل شدن مشکلات به بحران، راه‌حل‌هایی برای آن‌ها پیدا کند.

افزایش شفافیت و پاسخگویی

گزارش‌دهی منظم و دقیق به ذی‌نفعان باعث بهبود شفافیت و مسئولیت‌پذیری سازمان می‌شود.

 نحوه پیاده‌سازی در سازمان

شناسایی و دسته‌بندی ذی‌نفعان

• تعیین گروه‌های ذی‌نفع مختلف شامل مشتریان، کارکنان، سهام‌داران، جامعه، دولت و تأمین‌کنندگان.
• اولویت‌بندی ذی‌نفعان بر اساس میزان تأثیرگذاری آن‌ها بر سازمان و تأثیر سازمان بر آن‌ها.
• مستندسازی معیارهای شناسایی و ارتباط با ذی‌نفعان برای اطمینان از شفافیت در فرآیند تعامل.

برقراری تعامل مؤثر با ذی‌نفعان

• طراحی استراتژی ارتباطی برای تعامل مناسب با هر گروه از ذی‌نفعان.
• اطمینان از اینکه ذی‌نفعان در فرآیندهای تصمیم‌گیری سازمان مشارکت دارند.
• برگزاری جلسات منظم، نظرسنجی‌ها و برنامه‌های بازخوردگیری برای دریافت نظرات ذی‌نفعان.

تضمین شفافیت و پاسخگویی در تعامل با ذی‌نفعان

• تدوین سیاست‌های ارتباطی شفاف برای اطلاع‌رسانی دقیق به ذی‌نفعان.
• ایجاد مکانیزم‌های پاسخگویی به درخواست‌ها و دغدغه‌های ذی‌نفعان.
• اطمینان از رعایت حقوق ذی‌نفعان، از جمله حقوق بشر و قوانین کار در تمام کشورهایی که سازمان در آن‌ها فعالیت دارد.

گزارش‌دهی شفاف و منظم به ذی‌نفعان

• ارائه اطلاعات جامع درباره عملکرد سازمان، تصمیمات کلیدی و تأثیرات آن بر محیط‌زیست و جامعه.
• اطمینان از اینکه تمامی اطلاعات گزارش‌شده، کامل، قابل‌درک، دقیق و به‌موقع هستند.
• استفاده از استانداردهای گزارش‌دهی بین‌المللی برای افزایش شفافیت اطلاعات سازمانی.

نظارت بر فرآیند تعامل با ذی‌نفعان و بهبود مستمر آن

• پایش مستمر میزان تأثیرگذاری تعاملات سازمان با ذی‌نفعان و ارزیابی بازخوردهای دریافتی.
• بررسی و اصلاح سیاست‌های تعامل با ذی‌نفعان در صورت لزوم برای اطمینان از مؤثر بودن آن‌ها.
• تدوین شاخص‌های کلیدی عملکرد برای اندازه‌گیری میزان موفقیت در تعامل با ذی‌نفعان.

اصل 7) رهبری (Leadership)

نهاد حاکمیت باید سازمان را به روشی اخلاق مدار و مؤثر رهبری کند و چنین رهبری ای را در سراسر سازمان تضمین نماید. این نهاد باید سازمان را به‌گونه‌ای رهبری کند که بر پایه ارزش‌های اخلاقی و استانداردهای حرفه‌ای باشد. این نوع رهبری موجب ایجاد اعتماد، همسویی و انگیزه در کارکنان و سایر ذی‌نفعان سازمانی می‌شود. رهبری اخلاق‌مدار و مؤثر زمانی تحقق پیدا می‌کند که نهاد حاکمیت خود به ارزش‌های سازمان پایبند باشد و این ارزش‌ها را در تمامی سطوح سازمان نهادینه کند.

رهبران سازمان باید انتظارات مشخصی را برای عملکرد و رفتار سازمان تعیین کنند و به‌عنوان الگو عمل نمایند تا فرهنگی سازمانی مثبت و پایدار شکل گیرد. علاوه بر این، رهبری شایسته به معنای تصمیم‌گیری آگاهانه، حل تعارضات و ایجاد شفافیت در کل سازمان است.

مزایای اجرای این اصل

افزایش اعتماد و انگیزه کارکنان

رهبران اخلاق‌مدار به ایجاد یک محیط کار مثبت کمک می‌کنند که موجب افزایش تعهد و بهره‌وری کارکنان می‌شود.

بهبود تصمیم‌گیری سازمانی

تصمیم‌گیری آگاهانه و مسئولانه باعث کاهش خطاها و افزایش دقت در اجرای استراتژی‌ها می‌شود.

کاهش سوءرفتار و فساد سازمانی

پایبندی به اصول اخلاقی و استانداردهای رفتاری مانع از بروز فساد و سوءمدیریت می‌شود.

افزایش مشروعیت و شفافیت سازمان

ارتباطات شفاف و احترام به ذی‌نفعان موجب بهبود وجهه سازمان در جامعه و بازار می‌شود.

مدیریت بهتر تعارضات سازمانی

ایجاد فرهنگ رهبری قوی و توانایی مدیریت تعارضات، موجب کاهش تنش‌ها و بهبود تعاملات داخلی و خارجی می‌شود.

نحوه پیاده‌سازی در سازمان

تدوین استانداردهای رهبری اخلاق‌مدار

• مشخص کردن ارزش‌ها و اصول اخلاقی سازمان به‌عنوان مبنای تصمیم‌گیری رهبران.
• تدوین کدهای رفتاری و اخلاقی برای اطمینان از رفتار مناسب در تمامی سطوح سازمان.
• ایجاد مکانیزم‌های بررسی و اصلاح رفتار رهبران در صورت تخطی از اصول اخلاقی.

ارائه الگوی رفتاری مثبت توسط نهاد حاکمیت

• پایبندی به ارزش‌های سازمانی در تمامی تصمیمات و اقدامات.
• ایجاد محیطی برای گفت‌وگو و تعامل باز بین رهبران و کارکنان.
• اطمینان از اینکه تصمیمات استراتژیک بر مبنای اصول اخلاقی و تعهدات سازمانی اتخاذ می‌شوند.

تضمین شفافیت و پاسخگویی در رهبری

• طراحی سیستم‌های گزارش‌دهی شفاف که تصمیمات و عملکرد رهبران را مشخص کند.
• برگزاری جلسات بازخورد و تعامل با ذی‌نفعان برای بررسی میزان انطباق عملکرد رهبران با ارزش‌های سازمانی.
• اندازه‌گیری و ارزیابی عملکرد رهبران با شاخص‌های مشخص و قابل‌سنجش.

ایجاد فرهنگ پاسخگویی در بین رهبران سازمان

• آموزش رهبران در زمینه مسئولیت‌پذیری، شفافیت و پاسخگویی در قبال تصمیمات خود.
• ارائه بازخوردهای منظم به رهبران برای بهبود سبک رهبری آن‌ها.
• اطمینان از اینکه رهبران در مقابل ذی‌نفعان و کارکنان رفتاری منصفانه و قابل اعتماد دارند.

 مدیریت و حل دوراهی‌های استراتژیک

• شناسایی مسائل متضاد در سازمان مانند تعادل بین اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت.
• تحلیل دیدگاه‌های مختلف ذی‌نفعان و ایجاد راهکارهایی برای تلفیق آن‌ها.
• طراحی مکانیزم‌هایی برای حل تعارضات به‌صورت اخلاقی و مؤثر به‌جای استفاده از رویکردهای قضایی یا تنش‌زا.

اصل 8) داده‌ها و تصمیمات (Data and Decision-Making)

نهاد حاکمیت می‌بایست داده ها را به عنوان یک منبع ارزشمند برای تصمیم‌گیری برای خود، سازمان و سایرین قلمداد کند. داده‌ها یکی از ارزشمندترین دارایی‌های سازمان محسوب می‌شوند و به‌عنوان پایه‌ای برای تصمیم‌گیری‌های استراتژیک عمل می‌کنند. این اصل تأکید دارد که سازمان باید داده‌ها را به‌صورت مسئولانه و اخلاقی مدیریت کند و از آن‌ها برای تصمیم‌گیری‌های آگاهانه استفاده نماید.

با گسترش فناوری‌های نوین، حجم داده‌ها افزایش یافته است و این امر نیاز به نظارت، تحلیل و امنیت داده‌ها را دوچندان کرده است. تصمیم‌گیری کارآمد وابسته به کیفیت داده‌ها، دقت تحلیل و استفاده مسئولانه از آن‌هاست. نهاد حاکمیت باید اطمینان حاصل کند که سازمان از داده‌ها به‌عنوان یک منبع استراتژیک استفاده کرده و فرآیندهای مناسبی برای مدیریت، تحلیل و امنیت داده‌ها دارد.

مزایای اجرای این اصل

بهبود کیفیت تصمیم‌گیری

استفاده از داده‌های دقیق و قابل‌اعتماد، احتمال اشتباهات و تصمیمات نادرست را کاهش می‌دهد.

افزایش بهره‌وری و کارایی سازمان

تحلیل داده‌ها می‌تواند به بهینه‌سازی فرآیندها و افزایش سرعت تصمیم‌گیری کمک کند.

افزایش امنیت و حفاظت از داده‌ها

اجرای سیاست‌های امنیتی، از افشای اطلاعات حساس جلوگیری می‌کند.

ایجاد شفافیت در تصمیم‌گیری

ارائه داده‌های شفاف به ذی‌نفعان، اعتماد و پاسخگویی سازمان را افزایش می‌دهد.

مدیریت بهتر ریسک‌های سازمانی

تجزیه‌وتحلیل داده‌ها به شناسایی ریسک‌های بالقوه و اتخاذ اقدامات پیشگیرانه کمک می‌کند.

نحوه پیاده‌سازی در سازمان

تعریف سیاست‌های مدیریت داده و تصمیم‌گیری مبتنی بر داده

• تدوین سیاست‌های مدیریت داده‌ها که شامل جمع‌آوری، ذخیره‌سازی، پردازش و اشتراک‌گذاری داده‌ها باشد.
• تعریف استانداردهای کیفیت داده برای اطمینان از صحت، دقت و کامل بودن اطلاعات.
• اطمینان از اینکه داده‌های سازمان مطابق با مقررات حریم خصوصی و امنیت اطلاعات مدیریت می‌شوند.

تضمین تصمیم‌گیری مؤثر مبتنی بر داده‌ها

• نهاد حاکمیت باید اطمینان یابد که تصمیمات کلیدی سازمان مبتنی بر تحلیل داده‌های معتبر است.
• تعریف فرآیندهای ارزیابی و صحه‌گذاری داده‌ها برای کاهش خطاها و سوگیری‌ها در تصمیم‌گیری.
• بررسی سطح استقلال تصمیم‌گیری و جلوگیری از تأثیرپذیری غیرمنطقی از افراد خاص.

شناسایی و مدیریت داده‌ها به‌عنوان یک منبع استراتژیک

• به رسمیت شناختن داده‌ها به‌عنوان یک دارایی مهم سازمانی که می‌تواند موجب ایجاد مزیت رقابتی شود.
• درک استفاده بالقوه از داده‌ها توسط سازمان و سایر ذی‌نفعان (مانند تأمین‌کنندگان، مشتریان، رگولاتورها و رقبا).
• ایجاد فرآیندهایی برای محافظت از داده‌ها در برابر سوءاستفاده یا افشاگری غیرمجاز.

تضمین امنیت داده‌ها و جلوگیری از سوءاستفاده

• اجرای سیستم مدیریت امنیت اطلاعات (ISMS) بر اساس استانداردهایی مانند ISO/IEC 27001.
• اعمال کنترل‌های دقیق برای حفظ محرمانگی و حریم خصوصی داده‌ها.
• استفاده از مکانیزم‌های رمزگذاری و احراز هویت برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به داده‌ها.

ایجاد فرآیندهای پایش و ارزیابی کیفیت داده‌ها

• تعریف شاخص‌های کلیدی عملکرد برای ارزیابی کیفیت داده‌ها و تأثیر آن بر تصمیمات سازمانی.
• اجرای حسابرسی‌های دوره‌ای برای اطمینان از رعایت استانداردهای مدیریت داده‌ها.
• به‌کارگیری تکنولوژی‌های نوین مانند هوش مصنوعی و یادگیری ماشین برای بهبود فرآیندهای تحلیل داده‌ها.

شفافیت در استفاده از داده‌ها و گزارش‌دهی به ذی‌نفعان

• اطمینان از اینکه سازمان به‌طور شفاف اطلاعات مهم را در اختیار ذی‌نفعان قرار می‌دهد.
• طراحی مکانیزم‌های گزارش‌دهی که وضعیت استفاده از داده‌ها، تحلیل‌ها و نتایج تصمیم‌گیری را نشان دهد.
• نظارت و کنترل فرآیندهای استفاده از داده‌ها برای جلوگیری از تصمیم‌گیری‌های مغرضانه یا اشتباه.

اصل 9) راهبری ریسک (Risk Governance)

نهاد حاکمیت باید اطمینان حاصل نماید که تأثیر عدم قطعیت را بر هدف غایی سازمانی و نتایج استراتژیک مرتبط مد نظر قرار می‌دهد. ریسک بخشی اجتناب‌ناپذیر از فعالیت‌های سازمان است و می‌تواند شامل تهدیدهایی برای موفقیت سازمان یا فرصت‌هایی برای رشد باشد. نهاد حاکمیت باید ریسک‌ها را شناسایی، تحلیل، مدیریت و پایش کند تا اطمینان حاصل کند که سازمان در محدوده ریسک قابل‌قبول فعالیت می‌کند.

ارزش سازمان زمانی به حداکثر می‌رسد که ریسک‌های مناسب و آگاهانه پذیرفته شوند، و درعین‌حال از تهدیدهای غیرقابل‌قبول جلوگیری شود. مدیریت ریسک نه‌تنها برای کاهش تهدیدات ضروری است، بلکه برای شناسایی فرصت‌های جدید و بهینه‌سازی استراتژی‌های سازمانی نیز اهمیت دارد. بنابراین، نهاد حاکمیت باید اطمینان یابد که سازمان دارای فرهنگ مناسبی برای شناسایی، ارزیابی، و واکنش به ریسک‌ها است.

مزایای اجرای این اصل

کاهش آسیب‌های احتمالی

پیشگیری از تأثیرات منفی ریسک‌ها و کاهش هزینه‌های ناشی از آن‌ها.

افزایش بهره‌وری و موفقیت سازمانی

بهینه‌سازی فرآیندهای تصمیم‌گیری و اجرای استراتژی‌ها.

ایجاد شفافیت و پاسخگویی

گزارش‌دهی مستمر و مدیریت شفاف ریسک‌ها، اعتماد ذی‌نفعان را افزایش می‌دهد.

بهبود توانایی سازمان در شناسایی فرصت‌ها

مدیریت ریسک به سازمان کمک می‌کند تا فرصت‌های رشد و توسعه را شناسایی و از آن‌ها بهره‌برداری کند.

افزایش تاب‌آوری سازمان

سازمان‌هایی که ریسک‌ها را به‌درستی مدیریت می‌کنند، آمادگی بیشتری برای مقابله با بحران‌ها و تغییرات ناگهانی دارند.

نحوه پیاده‌سازی در سازمان

ایجاد یک چارچوب رسمی برای مدیریت ریسک

• تدوین سیاست‌های مدیریت ریسک که شامل فرآیندهای شناسایی، ارزیابی، کاهش و نظارت بر ریسک‌ها باشد.
• تعریف ریسک‌پذیری سازمان و تعیین محدوده‌هایی که سازمان حاضر است در آن فعالیت کند.
• مشخص کردن نقش‌ها و مسئولیت‌های مدیران و کارکنان در فرآیند مدیریت ریسک.

شناسایی و ارزیابی مستمر ریسک‌های سازمانی

• اجرای فرآیندهای شناسایی ریسک برای تحلیل تهدیدات و فرصت‌های بالقوه.
• دسته‌بندی ریسک‌ها به ریسک‌های مالی، عملیاتی، فناوری، محیط‌زیستی، اجتماعی و قانونی.
• استفاده از مدل‌های ارزیابی ریسک مانند ماتریس احتمال و تأثیر یا روش‌های کمی مانند تحلیل سناریو.

ادغام مدیریت ریسک در فرآیندهای تصمیم‌گیری

• اطمینان از اینکه تمامی تصمیمات کلیدی بر اساس تحلیل ریسک‌ها اتخاذ می‌شوند.
• بررسی تأثیر ریسک‌ها بر اهداف استراتژیک، نتایج مالی، پایداری سازمان و رضایت ذی‌نفعان.
• طراحی کنترل‌های داخلی و برنامه‌های کاهش ریسک برای جلوگیری از پیامدهای منفی.

ایجاد فرهنگ سازمانی مبتنی بر آگاهی از ریسک

• آموزش کارکنان و مدیران درباره مدیریت ریسک و نقش آن‌ها در کاهش تهدیدها.
• تشویق کارکنان به گزارش‌دهی و اعلام ریسک‌های جدید و نوظهور.
• اطمینان از اینکه تصمیم‌گیری‌های استراتژیک بر اساس تحلیل دقیق ریسک‌ها انجام می‌شود.

پایش و گزارش‌دهی مستمر مدیریت ریسک

• اجرای گزارش‌های منظم درباره وضعیت ریسک‌های سازمانی و میزان موفقیت اقدامات کنترلی.
• نظارت بر ریسک‌های نوظهور و به‌روز کردن استراتژی‌های سازمانی متناسب با تغییرات محیطی.
• استفاده از سیستم‌های نظارتی مانند داشبوردهای مدیریتی و نرم‌افزارهای مدیریت ریسک.

افزایش شفافیت در مدیریت ریسک و تعامل با ذی‌نفعان

• ارائه گزارش‌های دقیق به هیئت‌مدیره و سایر ذی‌نفعان درباره سطح ریسک‌های سازمان.
• شفاف‌سازی میزان ریسک‌پذیری سازمان و چگونگی تصمیم‌گیری در شرایط عدم قطعیت.
• بررسی و اجرای بازخوردهای دریافتی از ذی‌نفعان برای بهبود فرآیندهای مدیریت ریسک.

اصل 10) مسئولیت اجتماعی (Social Responsibility)

نهاد حاکمیت می‌بایست اطمینان حاصل نماید که تصمیمات شفاف و با سطح فراگیری از انتظارات اجتماعی همسو می باشند. مسئولیت اجتماعی به این معناست که سازمان‌ها باید فراتر از الزامات قانونی عمل کرده و تأثیر مثبت و پایدار بر جامعه، محیط‌زیست و اقتصاد داشته باشند. رعایت حداقل استانداردهای قانونی کافی نیست، بلکه سازمان باید به اصول اخلاقی، انتظارات جامعه و توسعه پایدار نیز متعهد باشد.

شفافیت در گزارش‌دهی اجتماعی و زیست‌محیطی، به سازمان کمک می‌کند تا اعتماد ذی‌نفعان را جلب کند. رفتار مسئولانه سازمانی، نه‌تنها بر وجهه و اعتبار سازمان تأثیر دارد، بلکه به موفقیت و پایداری آن نیز کمک می‌کند.

 مزایای اجرای این اصل

بهبود تصویر برند و اعتماد عمومی

سازمان‌هایی که به مسئولیت اجتماعی متعهدند، اعتماد بیشتری از سوی مشتریان، کارکنان و سرمایه‌گذاران کسب می‌کنند.

کاهش ریسک‌های قانونی و اجتماعی

رعایت مسئولیت اجتماعی سازمان را از چالش‌های قانونی و اعتراضات اجتماعی دور نگه می‌دارد.

افزایش تعامل با ذی‌نفعان

درک بهتر نیازها و انتظارات جامعه، بهبود ارتباطات و تعامل با ذی‌نفعان را تقویت می‌کند.

بهبود عملکرد مالی در بلندمدت

سرمایه‌گذاری در برنامه‌های اجتماعی و زیست‌محیطی می‌تواند هزینه‌های عملیاتی را کاهش داده و کارایی سازمان را افزایش دهد.

افزایش جذب و حفظ نیروی کار باانگیزه

کارکنان تمایل دارند در سازمان‌هایی کار کنند که به ارزش‌های اجتماعی و اخلاقی اهمیت می‌دهند.

نحوه پیاده‌سازی در سازمان

تدوین خط‌مشی‌های مسئولیت اجتماعی

• تدوین سیاست‌های مشخص در حوزه مسئولیت اجتماعی که شامل تعهدات سازمان به جامعه و محیط‌زیست باشد.
• اطمینان از اینکه کلیه تصمیمات سازمان با اصول اخلاقی و انتظارات ذی‌نفعان سازگار است.
• ادغام اصول توسعه پایدار در استراتژی‌های کلان سازمان.

تعامل مستمر با ذی‌نفعان و درک انتظارات اجتماعی

• شناسایی گروه‌های کلیدی ذی‌نفعان اجتماعی و برقراری ارتباط مؤثر با آن‌ها.
• ایجاد مکانیزم‌هایی برای دریافت بازخورد از جوامع محلی، کارکنان و مشتریان درباره تأثیرات اجتماعی سازمان.
• برگزاری جلسات مشورتی و نظرسنجی‌ها برای اطمینان از همسویی سیاست‌های سازمان با انتظارات جامعه.

ادغام مسئولیت اجتماعی در فرهنگ سازمانی

• آموزش مدیران و کارکنان درباره اهمیت رفتار مسئولانه و اثرات اجتماعی فعالیت‌های سازمان.
• تشویق کارکنان به مشارکت در برنامه‌های اجتماعی، خیریه‌ای و زیست‌محیطی.
• گنجاندن شاخص‌های عملکردی مرتبط با مسئولیت اجتماعی در ارزیابی عملکرد سازمانی.

پیاده‌سازی برنامه‌های عملی برای توسعه پایدار

• کاهش تأثیرات منفی زیست‌محیطی، مانند کاهش تولید زباله، صرفه‌جویی در مصرف انرژی و استفاده از منابع تجدیدپذیر.
• اجرای برنامه‌های اجتماعی، مانند حمایت از آموزش، توسعه جوامع محلی و بهبود رفاه کارکنان.
• مشارکت در پروژه‌های بشردوستانه و سرمایه‌گذاری در برنامه‌های اجتماعی.

پایش و گزارش‌دهی درباره عملکرد اجتماعی و زیست‌محیطی

• ایجاد شاخص‌های کلیدی عملکرد برای ارزیابی تأثیرات اجتماعی و زیست‌محیطی سازمان.
• انتشار گزارش‌های شفاف درباره اقدامات اجتماعی و زیست‌محیطی سازمان به ذی‌نفعان.
• انجام ممیزی‌های مستقل برای ارزیابی عملکرد مسئولیت اجتماعی سازمان.

اصل 11) بقای سازمان و تداوم عملکرد آن در طول زمان  Continuity) (Organizational Sustainability &

نهاد حاکمیت می بایست اطمینان حاصل نماید که بقای سازمان حفظ شده و عملکرد آن در طول زمان تداوم دارد، بدون آنکه توانایی نسل فعلی و آینده را در برآوردن نیازهایشان به خطر بیندازد. بقای سازمان و تداوم عملکرد آن به توانایی آن در سازگاری با تغییرات محیطی، اجتماعی و اقتصادی بستگی دارد. نهاد حاکمیت مسئول اطمینان از انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری سازمان در برابر تغییرات، ریسک‌ها و تهدیدهای محیطی است.

سازمان باید از وابستگی‌های خود به منابع زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی آگاه باشد و تلاش کند تأثیرات منفی بر این سیستم‌ها را کاهش دهد. مدل خلق ارزش سازمان باید به‌گونه‌ای طراحی شود که در بلندمدت پایدار بوده و همزمان نیازهای نسل‌های آینده را به خطر نیندازد. سازمان‌هایی که به این اصل پایبند باشند، قادر خواهند بود در شرایط بحرانی و محیط‌های متغیر عملکرد خود را حفظ کرده و رشد کنند.

مزایای اجرای این اصل

افزایش تاب‌آوری سازمان

مدیریت صحیح منابع و شناسایی وابستگی‌ها باعث کاهش ریسک‌های ناشی از تغییرات محیطی و اقتصادی می‌شود.

حفظ مزیت رقابتی

سازمان‌هایی که دارای مدل پایدار خلق ارزش هستند، می‌توانند در بازارهای ناپایدار دوام آورده و رشد کنند.

کاهش تأثیرات منفی زیست‌محیطی و اجتماعی

سازمان از طریق تصمیمات هوشمندانه، اثرات منفی بر جامعه و محیط زیست را کاهش می‌دهد.

مدیریت بهتر ریسک‌های استراتژیک

تحلیل وابستگی‌های سیستمیک به سازمان کمک می‌کند تا در برابر تهدیدهای بزرگ آمادگی داشته باشد.

افزایش اعتماد ذی‌نفعان

ایجاد یک سیستم پایدار برای خلق ارزش، اعتماد سرمایه‌گذاران، کارکنان و مشتریان را جلب می‌کند.

نحوه پیاده‌سازی در سازمان

طراحی مدل خلق ارزش پایدار

• تعریف مدلی که نشان دهد سازمان چگونه ارزش را خلق، ارائه، حفظ و پایدار می‌کند.
• بررسی منابع کلیدی (انسانی، مالی، زیست‌محیطی، اجتماعی و تولیدی) و نحوه استفاده بهینه از آن‌ها.
• یکپارچه‌سازی مسائل زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی در فرایندهای سازمانی.

ارزیابی وابستگی‌های سیستمی

• شناسایی سیستم‌های کلیدی (زیست‌محیطی، اجتماعی، اقتصادی) که سازمان به آن‌ها وابسته است.
• ارزیابی تأثیر سازمان بر این سیستم‌ها و تأثیر این سیستم‌ها بر سازمان.
• تدوین راهبردهایی برای کاهش وابستگی به منابع ناپایدار و افزایش تعاملات مثبت با جامعه و محیط‌زیست.

حکمرانی برای بقای سازمان در بلندمدت

• توسعه راهبردهای بلندمدت برای حفظ پایداری سازمان.
• مدیریت ریسک‌هایی که می‌توانند در طول زمان عملکرد سازمان را تهدید کنند.
• نظارت بر تأثیر تصمیمات سازمان بر سیستم‌های محیطی، اجتماعی و اقتصادی.

اطمینان از شفافیت و گزارش‌دهی در مورد پایداری سازمان

• ارائه گزارش‌های شفاف درباره تأثیرات سازمان بر محیط‌زیست، جامعه و اقتصاد.
• انتشار شاخص‌های عملکردی مرتبط با پایداری و خلق ارزش بلندمدت.
• تعامل با ذی‌نفعان برای دریافت بازخورد و بهبود مستمر مدل خلق ارزش.